André Kuipers vertelt over het zicht op aarde in relatie tot ‘Big History’

Keynote van Kuipers tijdens de 2e Big History Teachers Conference

19 december 2017

Op 21 september luisterden meer dan 100 'big history'- docenten en studenten gretig naar een boeiend gesprek van astronaut André Kuipers. De gelegenheid was de 2e 'Big History Teachers Conference' in Nederland, georganiseerd met medewerking van het IIS.

 

Kuipers was uitgenodigd om te praten over hoe hij een astronaut is geworden, over zijn ervaringen in de ruimte, en met name over zijn veranderde kijk op de wereld. Dat leek passend voor een 'big history conference' omdat het kijken vanuit de ruimte naar onze planeet vele grote geschiedenispioniers inspireerde tot de ontwikkeling van een vak die de menselijke geschiedenis plaatst in haar biologische, geologische en kosmische context.

Net als deze grote geschiedenispioniers, liet Kuipers zich inspireren door een van de eerste foto's die de aarde vanuit de ruimte maakte: de beroemde Earthrise-foto, gemaakt door de Apollo 8-astronauten. Sterker nog, in zijn jeugd prikte hij Earthrise op zijn muur. De foto en zijn liefde voor science fictionboeken maakten hem vastbesloten om ooit naar de ruimte te reizen, en om zelf te zien hoe de aarde eruit zag vanuit dat gezichtspunt

Hij slaagde daarin en reisde twee maal naar het Internationale Ruimtestation, de eerste keer in 2004 en een tweede keer in 2011. Tijdens de laatste reis bracht hij 193 dagen door in de ruimte, wat hem voldoende gelegenheid gaf om te genieten van de uitzichten vanuit de nieuwe geïnstalleerd Cupola. Van daaruit genoot hij van het ongehinderde zicht op de aarde die met tienduizenden kilometers per uur voorbijschoot.

Alarmerende uitzichten op de aarde

Volgens Kuipers is het uitzicht vanuit de Cupola een beetje anders dan die van het Earthrise-perspectief, maar roept het een gelijkwaardig kosmisch gevoel op. Het ruimtestation ligt veel dichter bij de aarde dan bij Apollo 8 toen Earthrise werd ingenomen, maar ook in dit ruimtestation voelde hij dat de aarde een kleine bol is die in een enorme kosmos drijft in plaats van het eindeloze vlak dat we als vanzelfsprekend beschouwen. In zekere zin heeft het feit dat we vanuit een minder afstandelijk perspectief naar de planeet kunnen kijken dan de Apollo 8-astronauten, bijgedragen aan dit kosmische gevoel. Kuipers beschreef het vliegen in een kwestie van minuten over de meer dan een miljard inwoners van India, waardoor waardoor hij zich als mens klein voelde in vergelijking met al het andere. Close-up uitzicht op de aarde onthulde ook prachtige schoonheid. Kuipers hield vooral van de Bahama's met zijn verbazingwekkend gevormde en gekleurde atollen, en de Australische outback met zijn rotsachtige woestijnen in verschillende tinten rood. Maar foto's van de aarde uit de ruimte laten ook zien hoe kwetsbaar onze planeet is. Foto's die in de loop van de jaren zijn gemaakt laten zien hoe het groen in het Amazonebekken in snel tempo wordt vervangen door bruine stukken van ontboste aarde. Deze alarmerende opvattingen worden versterkt door de zwartheid van de ruimte die contrasteert met de briljante maar extreem dunne lagen water en lucht van onze planeet. In deze lagen is het meeste van wat we weten gebeurd. We kunnen ze niet verlaten. Er is heel weinig voor ons aan de andere kant van het internationale ruimtestation.

90 graden rotatie

Volgens Kuipers moet ruimtevaart daarom niet worden gezien als een manier om weg te komen van onze planeet. Hoewel we lid zijn van een soort die nieuwe omgevingen wil verkennen, zullen we niet verder dan ons zonnestelsel kunnen gaan, althans niet in de nabije toekomst. In plaats daarvan is ruimtereizen belangrijk om terug te kijken naar de aarde. We kunnen het gebruiken om in kaart te brengen hoe de aarde verandert, ook als gevolg van menselijk gedrag. En we kunnen het gebruiken om ons te helpen een kosmisch gevoel te ontwikkelen, wat ons kan aanmoedigen om goed voor het enige thuis die we nu hebben in de ruimte te zorgen.

Er zijn ook andere manieren om bewust te worden van onze kosmische context. Bij het besturen van zijn auto verbeeldt Kuipers zich soms graag de wereld alsof hij 90 graden is omgedraaid. Dat geeft hem het gevoel dat hij langs de aarde beweegt, zoals hij deed in het ruimtestation, door de zwaartekracht aan de zijkant van onze planetaire bol gelijmd. En Kuipers is een voorstander van het lesgeven in 'big history', daarom stemde hij ermee in om op de conferentie te spreken. Ruimtereizen en zijn presentaties en 'big history'werden niet alleen gestimuleerd door een zelfde standpunt, maar zij delen ook een soortgelijk doel: mensen laten zien hoe afhankelijk de aarde is en alles wat erop leeft, en hen aanmoedigen om deze onderlinge afhankelijkheden te beheren. op een duurzame manier.

 

Gepubliceerd door  Instituut voor Interdisciplinaire Studies